Şu Bizim Kuşak

Levent Karataş [Labirentin Z'si]

Yazarın şu ana kadar yazılmış 6 makalesi bulunuyor.
  • 05 Nisan 2019

Sevgili Emel,

 Fi tarihinden yazıyorum sana. Hani şu Moleküler Transportasyon oyunları oynadığımız çocukluğumuzu anlatıp, özlediğimiz ilk gençlik günlerinden…

-Bilirsin- fi tarihi X kuşaklarının kayıtları silinir. Fazla devletin adamları, reenkarnasyon tehlikesine karşı, kayıtlardan sildiği çok gizli damgalı dosyaları, arşivlerde ‘kodlanmış kimlikler’ bölümünde saklarlar. ‘Özgürlük için çok uğraşmıştır! Tehlikeli ve eli kalem tutanlardandır!’ İbarelerinin altının çizildiği saman kağıtlı devlet evraklarında…Velakin şunu anlamadı o evrakları arşivde saklayan ve koruyan gizli gece bekçileri; bizim özgürlük sevgimiz, o tozlu raflara hiç ama hiç sığmaz ki…

Hatırladığın gibi, kimileri kendi meşrebinin kralıydı o zamanlarda da. -ya da kraliçesi demiyorum, değil çünkü, kralı evet!- Eril bir savaştı sanki bu çünkü. Ya da şair kendi meşrebinin kralı olmak için yazıyordu. Şimdilerin Sosyal Medya’sının mitos bölünme geçirmiş ‘Soysal Andoid’ şairleri gibi. Her veliaht kendi krallığı için, ünvanlı krallarını izliyordu, çirkin bir monarşinin bahtsız küçük kurşun askerleri olarak. Evet her şey iktidardı yine. “Her şey iktidar.” Şiirde de gerçeklikte de ve hatta.

Çete demedim çünkü, çete ismi sevimli kalır söz konusu Tapu Kadastro Bürosu’nun önünde özçekim yapan şair oluşumcukları için. Ve yine Çünkü, çetelerin, sicili bozulmamış en küçük elaman elamanının bile çetebaşına, hiyerarşisini bozabilecek bir cümle kurma hakkı vardır. Mahfile merdiven dayayıp oturmuş müdavim müritlerin, misvak kokan ortamında  kurduğu bir cümle bile veliahtın sonu olabilirdi. Kralı, ilahi gölgeleri silinmiş kusursuz bir cinayetle öldürmeye teşebbüs suçundan. Ve tahammüden giderdi .“Ece’yi felç ederler! Ece gibi felç olursun!…” Şiirin, dilinin, biçimlerinin geleceği bile konuşulmazdı. Onlardan sonra şiirin bittiği inancına kapılmışlardı çünkü bu güruh. Bu da ayrı bir gaflet ya da ayrı bir başlıklandırma konusu…

 Sevgili Emel biz Bab-ı  Ali dönemlerinden tanışıyoruz. “Bak Kurşun Asker Bab-ı Ali Osmanlı kabinesidir, vakt-i ulema, bunu eğlentiyle söylermiş” diyen üstad şair-ül azamların üç dervişle dolaştığı günler kadar eski zamanlardan. Dünya dönmüyordu  o zaman, öküzün boynuzundaydı. Taş devrinden Cilalı taş devrine geçemiyorduk, üşengeçliğinden, teknokrat şairlerin.  Darbeder Dede Kenan öykülerinin bizi boğduğu 80’li yılların sonu 90’lı yılların başında hani. Tarih veriyorum çünkü bilinsin istedim, zamanın yeni yeni karanlıktan çıktığı o gri günler. Kara harfli aruz ölçülü müfredat şiirlerinin ezberimizden atamadığımız günlerdi felan…

 Sevgili Emel, bugün postadan, seçilmiş şiirler kitabın “kağıttan gemiler” geldi.  Ve nihayet! “Postacıya teşekkür et…” diye öğütlemiş biri, ettim… Sayfalar karıştırırken, yine yukarıda sözümona sözünü ettiğim fi tarihi kuşağının red şiirlerinden “Vereğen” şiirine de rastladım…

Vereğen

 Hiç de hayata ait değil kahkaha

Annem demişti mukayyet ol ağzına

Çok gülme çok konuşma çok görünme

Yoksa seni vereğen sanırlar a kızım

İnsana önce haya lazım

İşte böyle dedi de ben kızdım

Ne alaka diye

Bazı şeyler değişmiyor birkaç ömürde

Gülmenin de bir cezası var. Mutlu olmanın

İnsan önce ağlamakla tanışıyor elbet

Okyanuslar böyle doluyor, mağma böyle yakıyor

Biraz namus ile heyecan ölüyor. Rahatlıyoruz

Biraz inanç ile ruhu doğrayıp biçiyoruz

Hep bir ayar gerekiyor ama düğmesi yok dünyanın

Bir de namaz niyaz bir de solcular bir de salaklar seks filan

İşte hepsinin ortasında bir havuz

Fıskiyesi hep bozuk olan

Gizli gizli mutlu olmayı öğrenmeliyim

Fısıltıyla kahkaha atmayı

Kimseler duymadan kimseler görmeden

Yoksa vereğen sanırlar allah muhafaza

Sonra dünyanın bu korkunç halini

Anlamayan bir hain ve kim bilir daha neler…

 Bizim kuşak ne mi yaptı?  “Vereğen” şiiri bunun açık anlatımı aslında. Söylenceleri tersten okumak gerekirse -ki gereklidir- kısaca; kazanılmış rengarenk özgürlük uçurtmalarını göğe uçurdu.  Dahası onca uçurtmayı, elleriyle ve yüzünü bile görmediği çocuklar için yaptı.  Daha iyisi için sokak savaşları da verdi ama, olmadı. Bu içgüdü devriminde hatıra ıslıkları da hariç değil…

 Islık çal

Islığın bittiği yerde öpüşür kızlar

Kimi saçlarını tarar Şam’da kimi uyur kendi avuçlarında

Balkonları aşan kızlar görürsün, akasya kokan kızlar

Ve ince bilekleriyle sekerek geçen yağmurlardan

Asla tanışamayacağın kızlar, asla dokunamayacağın

İşte onlarla başlar bu yağmurlu ıslak mecaz

(indir paçalarını dereden nasılsa geçemeyeceksin)

Sen pencereden baktığında Finli, Koreli, İtalyan kızlar

Sana bakarlar baktığın yerden…Şık görün

İçeride oturan bu yaşlı bu kırılgan ihtiyar

Kimbilir kimin sevgilisiydi bir zamanlar diye

Düşünürken onlar

(Aslında sanmam içlerinden biri bile böyle düşünsün)

Sen çık kapıdan erik ağaçlarına dokun

Eriklerdeki o ekşi düşünceye dokun

Seni bir örsün zorladığını düşün

Gençliğin telaşesine dönersin belki tekrar

Ürpertir ve canlandırır seni bu tatlı hayat

Sen dilinden taşanı gönlünde ekşit, mayala

Yağmuru sev, inceliği ve pencereyi

Belki kızlardan çok kendini, belki biraz

Belki dokunmakla öğrenilmeyecek bu tatlı haz

Anlamak şehrine doğru sana kapılarını açar

Savrulur saçlar ve seni kucaklar gençlik

Çağır beni, geçmişini o vakit

Usulca ardına bakıp ıslık çal…

 Issızlığa düşen korkuyu hatırlar gibi:

Ve ölmeden önceki son nefes gibi

Hayata bıraktığın şey uçar gider:

Gençliği önüne geçmişi yanına al

Penceremin altından pencereme ıslık çal…

(Belli olmaz belki  gene ben öperim seni)

 Daha önce de yazmıştım sevgili Emel, Emel İrtem’in, taşı sıksa suyunu çıkartan, ince alaylı ve alaylı şiirini seviyorum. Geleceğe gelecekçi izler bırakmış bu detaycı şiire, şiirinin hücre hücre kalbine ve jilet zekana saygıyla…

 (Mart 2016-Istanbul.)

Levent Karataş / Mart 2016 / Istanbul

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ